اي شب از روياي تو رنگين شده سينه از عطر توهم سنگين شده
اي بِروي چشم من گسترده خويش شادي ام بخشيده از اندوه، بيش
همچو بارانی که شويد جسمِ خاک هستيیَم زالوده گي ها کرده پاک
اي طپش هاي تنِ سوزان من آتشي در سايه ي مژگانِ من
اي ز گندمزارها سرشارتر اي ز زرين شاخه ها پر بارتر
اي درِ بُگشوده بر خورشيدها در هجوم ظلمت ترديدها
با تو هم دیگر ز دردي بيم نيست هست اگر ،جز درد خوشبختيم نيست
اين دل تنگ من ُاين بار ِنور هاي هوي زندگي در قعرِ گور
اي دو چشممانت چمنزاران من داغ چشمت خورده بر چشمان من
پيش از اينت گر که در خود داشتم هرکسي را تو نمي انگاشتم
درد تاريکيست درد خواستن رفتن و بيهوده خود را کاستن
سر نهادن بر سيه دل سينه ها سينه آلودن به چرک کينه ها
در نوازش نيشِ ماران يافتن زهر، در لبخندِ ياران يافتن
زر نهادن در کف ترارها گم شدن در پهنه ي بازار ها
آه اي باجانِ من آميخته اي مرا از گورِ من انگيخته
چون ستاره با دوبال زر نشان آمده از دوردست ِآسمان
جوي خشکِ سينه ام را آب ، تو ! يستر رگهام را سيلاب ،تو !
در جهاني اين چنين سرد و سياه با قدمهايت قدمهايم براه
آه اي روشن طلوعِ بي غروب آفتاب سرزمين هاي جنوب
آه آ ه ای از سحر شادابتر از بهاران تازه تر سيرابتر
عشق دیگر نيست اين این خيره گيست چلچراغي در سکوت و تيرگيست
عشق چون در سينه ام بيدار شد از طلب پا تا سرم ايثار شد
اين دگر من نيستم، من نيستم حيف از آن عمری که با من زيستم
آه، ميخواهم که بشکافم ز هم شاديَم يک دم بيالايد به غم
آه مي خواهم که برخيزم زجاي همچو ابری اشک ريزم هاي هاي
اين دل تنگ ِ من و اين دود عود در شبستان زخمه ها ي چنگ و رود
اين فضاي خالي و پروازها اين شب خاموش و اين آوازها
اي نگاهت لاي لايي سِحر بار گاهوار کودکان بيقرار
اي نفسهايت نسيم نيم خواب شسته از من لحظه هاي اضطراب
خفته در لبخند فرداهاي من رفته تا اعماق دنياهاي من
اي مرا با شور شعر آميخته اين همه آتش به شعرم ريخته
چون تبِ عشقم چُنين افروختي لاجرم شعرم به آتش، سوختي
